Υπογονιμότητα: «Μην υποτιμάτε το πόσο σκληρά προσπαθούμε» – Μια Εξομολόγηση

Ιούνιος 4, 2018

Το έχω ξαναπεί. Το έχω ξαναγράψει. Ο αγώνας των υπογόνιμων ζευγαριών και η συναισθηματικά επώδυνη μάχη που δίνουν καθημερινά είναι παντελώς άγνωστα στον κοινωνικό τους περίγυρο. Αυτοί υποφέρουν σιωπηλά. Εμείς, οι υπόλοιποι, έχουμε «μαύρα μεσάνυχτα» για τη ντροπή, τις ενοχές, την κατάθλιψη και την απομόνωση στην οποία πιθανώς οδηγούνται.

Γι’ αυτό, σήμερα, αποφάσισα να δημοσιεύσω ένα απόσπασμα από κάποιο συγκινητικό μήνυμα που έλαβα πρόσφατα από κάποιο υπογόνιμο ζευγάρι (φυσικά κρατώ την ανωνυμία του). Τα όσα αναφέρει αποτελούν όχι μόνο μια εξομολόγηση, αλλά και μια διαφωτιστική ενημέρωση «από πρώτο χέρι» για το τί σημαίνει να δίνεις καθημερινά αυτό τον επίπονο και σκληρό αγώνα γονιμότητας.

«Όταν βρισκόμαστε σε μια αίθουσα γεμάτη με εγκύους, με μωρά που χοροπηδούν τριγύρω, με ευτυχισμένες οικογένειες γεμάτες χαμόγελα, με χαρούμενα γλυκόλογα τυλιγμένα σε αγκαλιές ευτυχίας, σας παρακαλώ μην υποτιμάτε το πόσο σκληρά προσπαθούμε. Πόσο σκληρά προσπαθούμε να χαμογελάσουμε. Να ανήκουμε, να νιώθουμε παρόντες. Αν γνωρίζατε μόνο πόσο δύσκολο είναι να τα κρατήσουμε όλα μέσα μας. Αν γνωρίζατε…δεν θα αναρωτιόσασταν ούτε στιγμή γιατί πλέον δεν παρευρισκόμαστε σε συναθροίσεις και παρέες. Γιατί δεν μπορούμε να δεσμευτούμε για πράγματα που αφορούν έναν ή δύο μήνες αργότερα. Ο αυθορμητισμός και η ξεγνοιασιά είναι πλέον για εμάς άγνωστα…

Όταν το πρωί ξυπνάμε και μπαίνουμε στα social media και βλέπουμε ανακοινώσεις εγκυμοσύνης και φωτογραφίες υπέρηχων, σχόλια για το φύλο του μωρού, φωτογραφίες νεογέννητων…Μην υποτιμάτε το πόσο σκληρά προσπαθούμε. Λυπάμαι που θα πρέπει για λίγο να σας κάνουμε «unfollow». Να ξέρετε ότι δεν πρόκειται για κάτι προσωπικό. Απλά, είναι πάρα πολύ οδυνηρό να βλέπουμε τέτοιες δημοσιεύσεις. Είμαστε πραγματικά χαρούμενοι για την ευτυχίας σας, αλλά δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε τα δικά μας συναισθήματα απογοήτευσης…και ζήλιας… Προσπαθούμε, ναι, αλλά τα καταφέρνουμε μόνο μέχρι ένα σημείο…

Όταν ανακαλύπτουμε ότι ήμασταν οι μόνοι που δεν προσκλήθηκαν στο πάρτι, μας κάνει να αισθανόμαστε αόρατοι. Αόρατοι σε έναν κόσμο στον οποίο δεν ανήκουμε, γιατί δεν αποκτήσαμε ακόμη παιδιά. Προσποιούμαστε ότι η καρδιά μας δεν γίνεται χίλια κομμάτια, ότι οι καλύτεροι μας φίλοι δεν μας συμπεριλαμβάνουν πλέον γιατί θεωρούν ότι δεν θα μας ενδιέφερε ένα παιδικό πάρτι γενεθλίων. Μην υποτιμάτε το πόσο δύσκολο είναι να νοιώθεις ξεχασμένος, αλλά να βρίσκεις το θάρρος να συνεχίζεις να αγωνίζεσαι, αναζητώντας ένα μέρος όπου θα ανήκεις. Ο εγκλωβισμός μας μεταξύ δύο κόσμων είναι ένα μοναχικό μέρος και μια καθημερινή υπενθύμιση για αυτό που ακόμα δεν έχουμε αποκτήσει.

Όταν δεν μπορούμε να πίνουμε ή να τρώμε κάποια πράγματα, ή όταν χρειαστεί να ματαιώσουμε διακοπές και οικογενειακές συγκεντρώσεις της τελευταίας στιγμής, δεν είναι επειδή είμαστε απαιτητικοί ή σνομπ. Είναι γιατί προσπαθούμε. Μην υποτιμάτε αυτήν την καθημερινή μάχη. Αυτή τη μάχη που προσεκτικά κρύβουμε μέσα στα χαμόγελα και τη σιωπή μας. Λυπούμαστε για τη σιωπή μας σχετικά με την αλήθεια, αλλά μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο να μοιραστούμε αυτά που νοιώθουμε. Δεν θέλουμε να δούμε τον οίκτο στα μάτια σας.

Μην υποτιμάτε τον επίπονο τρόπο ζωής μας -μήνα μετά το μήνα- επειδή αγωνιζόμαστε. Κάνουμε τα πάντα. Είμαστε κουρασμένοι. Ζώντας σε έναν κύκλο θλίψης και αποτυχίας, προσπαθώντας απεγνωσμένα να γίνουμε καλύτεροι. Να κάνουμε τα πάντα καλύτερα.
Είναι εξαντλητικό.
Επομένως, σας παρακαλώ, ποτέ να μην μας παρεξηγήσετε. Ποτέ να μην αμφιβάλετε ότι προσπαθούμε.»

Αλέξανδρος Δ. Τζεφεράκος
Μαιευτήρας – Γυναικολόγος
Επιστημονικός Διευθυντής στην
«ΜΟΝΑΔΑ ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΡΕΑ»
Μαιευτήριο «ΡΕΑ»

Send this to a friend