Η Πρόκληση Τοκετού στις 39 εβδομάδες είναι Καλύτερη Επιλογή για τη Μητέρα και το Έμβρυο

Σεπτέμβριος 26, 2018

Μια συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και αρκετά χρόνια στην ιατρική κοινότητα και εξακολουθεί να διεξάγεται με αμείωτο ενδιαφέρον.

Ο βέλτιστος χρόνος τοκετού για τις γυναίκες με εγκυμοσύνη χαμηλού κινδύνου υπήρξε πάντοτε μια συνεχής πηγή διαμάχης μεταξύ των γιατρών. Μια πρόσφατη συζήτηση, όμως, για την εκούσια πρόκληση τοκετού στις 39 εβδομάδες που έγινε προ λίγων ετών στο Αμερικανικό Συνέδριο Μαιευτήρων και Γυναικολόγων, δείχνει να φέρνει μια μορφή συναίνεσης επί του θέματος.

Οι δύο παρουσιαστές των διαφορετικών απόψεων συμφώνησαν ότι υπάρχουν αποδείξεις ότι η αναμονή πέρα ​​από τις 39 εβδομάδες δεν είναι ενδεδειγμένη.

«Η συνέχιση της εγκυμοσύνης μετά τις 39 εβδομάδες είναι πιο επικίνδυνη από ό, τι πιστεύαμε για το έμβρυο», δήλωσε ο Errol Raymond Norwitz, MD, PhD, πρόεδρος του Τμήματος Μαιευτικής και Γυναικολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Tufts στη Βοστόνη. Επιπλέον, οι κίνδυνοι για τη μητέρα που συνδέονται με την συνηθισμένη πρόκληση τοκετού «είναι χαμηλότεροι από ό,τι εκτιμάται», είπε.

«Ήμουν απολύτως αντίθετος» με την εκούσια πρόκληση τοκετού στις 39 εβδομάδες, δήλωσε ο Charles Lockwood, MD, κοσμήτορας του Morsani College of Medicine στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα στην Τάμπα. Στην πραγματικότητα, ήταν διατεθειμένος να αποκηρύξει εντελώς την ιδέα. Αλλά μετά από πολλή μελέτη, «είναι εντελώς σαφές ότι η εκούσια πρόκληση τοκετού είναι η λογική στρατηγική», είπε.

Τα μέλη του ακροατηρίου στην πολυπληθή αίθουσα του συνεδρίου φαίνεται ότι πείστηκαν  από τους Drs Norwitz και Lockwood. Πριν από τις παρουσιάσεις των ομιλητών, το 20% δήλωνε ότι θα ήταν καλύτερο να γίνεται πρόκληση τοκετού στις 39 εβδομάδες, το 17% ήταν σίγουρο και το 63% ήταν αντίθετο με την ιδέα.

Μετά τις παρουσιάσεις, το 81% των συμμετεχόντων ανέφερε ότι άλλαξαν ή επανεξέτασαν την άποψή τους. Στην πραγματικότητα, το 70% δήλωσε ότι συμφώνησε ότι είναι καλύτερο να γίνεται πρόκληση τοκετού στις 39 εβδομάδες, το 21% εξακολουθούσε να είναι σίγουρο, και μόνο το 9% ήταν αντίθετο με την ιδέα.

Θνησιγένεια: Κίνδυνος μεγαλύτερος από τον εκτιμώμενο

Παρόλο που υψηλότερα ποσοστά θνησιγένειας μετά από τις 39 εβδομάδες έχουν καταγραφεί από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, εξακολουθεί να φαίνεται ότι ο κίνδυνος υποτιμάται, δήλωσε ο Δρ Νόρβιτς.

Επισήμανε αρκετές μελέτες που έδειξαν ότι ο κίνδυνος θνησιγένειας είναι μεγαλύτερος στις περιπτώσεις κύησης 40 εβδομάδων και περισσότερο.

«Οι περιπτώσεις θνησιγένειας αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο ποσοστό περιγεννητικών θανάτων, συγκριτικά με τις επιπλοκές του πρόωρου τοκετού ή των SIDS», ανέφερε, παραθέτοντας μια έκθεση που εκτιμά ότι υπήρξαν τουλάχιστον 26.000 περιπτώσεις θνησιγένειας στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2004. Τα ευρήματα αυτά «έχουν ανακεφαλαιωθεί σε πολλαπλά σύνολα δεδομένων», εξήγησε.

Παρουσίασε, επίσης, μια μελέτη που δείχνει αυξανόμενο κίνδυνο θνησιγένειας και νεογνικής θνησιμότητας για κάθε επιπλέον εβδομάδα κύησης.

Δεν είναι γνωστό γιατί αυξάνεται ο ρυθμός της θνησιγένειας, αλλά μπορεί να σχετίζεται με τη δυσλειτουργία της ουδετεροπλαγκτίας. Μπορεί, επίσης, να αντικατοπτρίζει την αποτυχία προσδιορισμού παραγόντων κινδύνου, όπως η πολλαπλή εγκυμοσύνη, η υπογονιμότητα, η χαμηλή αρτηριακή πίεση, ο περιορισμός της ενδομήτριας ανάπτυξης ή ένας πρόωρος τοκετός κατά το παρελθόν.

Χωρίς αύξηση του αριθμού των καισαρικών

Ο κύριος κίνδυνος μιας αποτυχημένης πρόκλησης πρόωρου τοκετού στις 39 εβδομάδες είναι η χρήση καισαρικής τομής, αλλά τόσο ο Dr Lockwood όσο και ο Δρ Norwitz ανέφεραν ότι δεν φαίνεται να υπάρχουν ενδείξεις αύξησης και ότι ίσως μάλιστα να μειωθούν τα ποσοστά συγκρινόμενα με αυτά της συνήθους διαχείρισης.

Ορισμένες μελέτες έχουν δείξει ότι ο ρυθμός των καισαρικών τομών αυξάνεται πολλαπλάσια σε περιπτώσεις δυσμενούς εξέτασης του τραχήλου της μήτρας, δήλωσε ο Δρ Νορβιτς.

Ωστόσο, τα συγκριτικά δεδομένα των ποσοστών καισαρικής τομής και άλλων αποτελεσμάτων μετά την πρόκληση τοκετού στις 39 εβδομάδες και μετά από τη συνήθη διαχείριση στις 41 εβδομάδες, είναι αδύναμα έως ανύπαρκτα, εν μέρει επειδή θα χρειάζονταν 2 έως 12 εκατομμύρια εγκυμοσύνες για να πάρουμε αξιόπιστες απαντήσεις, εξηγεί ο κ. Lockwood.

Έτσι, με τους συναδέλφους του, πραγματοποίησε μια συγκριτική ανάλυση αποτελεσματικότητας. «Εκτιμήσαμε κάθε πιθανό αποτέλεσμα που μπορούσαμε να σκεφτούμε», είπε. Το μοντέλο περιλάμβανε πιθανότητες για 60 διαφορετικά αποτελέσματα. Στη συνέχεια, η ομάδα δημιούργησε μια μικροσυστοιχία Monte Carlo για να καταγράψει την αποτελεσματικότητα των περιπτώσεων μία προς μία.

Η συνήθης διαχείριση συνδέεται με υψηλότερα ποσοστά καισαρικής τομής συγκριτικά με την πρόκληση τοκετού στις 39 εβδομάδες και «σαφή αύξηση της περιγεννητικής θνησιμότητας», ανέφερε. Τα ποσοστά θανάτου στη μητέρα δεν ήταν σημαντικά διαφορετικά στις δύο ομάδες, αλλά τα σοβαρά ποσοστά επιπλοκών ήταν χαμηλότερα τόσο για το βρέφος όσο και για τη μητέρα στην ομάδα πρόκλησης τοκετού, δήλωσε ο Dr Lockwood.

Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι «η εκούσια πρόκληση τοκετού στις 39 εβδομάδες είναι πάντα μια καλύτερη στρατηγική» συγκριτικά με την συνήθη διαχείριση στις 41 εβδομάδες, είπε.

Τόσο ο Δρ Norwitz όσο και ο Dr Lockwood δήλωσαν ότι συμφωνούν ότι η επιτυχία της πρόκλησης τοκετού απαιτεί πολύ ακριβή χρονολόγηση της ηλικίας κύησης. «Εάν είστε μακριά, θα μπορούσατε να θέσετε σε κίνδυνο τον ασθενή», δήλωσε ο Dr Lockwood.

Επίσης, προειδοποίησε ότι η πρόκληση τοκετού «πρέπει να είναι μια πραγματική πρόκληση τοκετού – όχι μία που τελειώνει στις πέντε η ώρα».

Αλέξανδρος Δ. Τζεφεράκος
Μαιευτήρας – Γυναικολόγος
Επιστημονικός Διευθυντής στην
«ΜΟΝΑΔΑ ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΡΕΑ»
Μαιευτήριο «ΡΕΑ»

Send this to a friend